Üç yıldır, bir yamaçtaki okulun öğrencileri fen binasının çatısındaki küçük bir istasyonla havanın kaydını tutuyor. Donanım mütevazı. Bir yağmur ölçer suyu dar bir tüpte topluyor; bir termometre ise onu doğrudan güneş ışığından koruyan, havalandırmalı beyaz bir kutunun içinde duruyor. Her sabah saat sekizde iki gönüllü, iki aleti de okumak ve ölçümleri ortak bir deftere yazmak için merdivenleri çıkıyor.
Başlangıçta ölçümlerde dikkat çekici bir şey yokmuş gibi görünüyordu. Sıcak günleri serin günler izliyor, sağanaklar neredeyse habersiz geliyordu. Ancak zamanla öğrenciler tuhaf bir şey fark etti. Ölçtükleri yağış toplamları, vadinin öbür yakasındaki havalimanının yayımladığı rakamlardan sürekli daha düşüktü; iki yeri de aynı ölçüde ıslatan sağanaklardan sonra bile.
Öğretmenleri, havalimanının yanıldığını varsaymak yerine konuyu araştırmaları için onları cesaretlendirdi. Öğrenciler yağmur ölçeri inceledi ve yakındaki bir havalandırma ağzının tüpün açıklığı üzerinden hava üflediğini keşfetti. Rüzgârlı günlerde yağan yağmurun bir kısmı toplanamadan yana itiliyordu. Tek bir sağanakta fark küçüktü, ama aylar boyunca birikiyordu.
Sınıf, yağmur ölçeri havalandırmadan uzağa, çatının karşı köşesine taşıdı ve iki yeri birkaç hafta boyunca karşılaştırdı. Yeni konum, havalimanının rakamlarıyla çok daha iyi örtüşüyordu. Öğrenciler raporlarında, bir ölçüm aletinin ancak kurulduğu yer kadar güvenilir olduğunu açıkladı. Eski kayıtlara da bir not eklediler; böylece bu kayıtları daha sonra okuyan herkes, ilk toplamların neden fazla düşük olduğunu anlayabilecekti.
