Od trzech lat uczniowie szkoły położonej na zboczu wzgórza prowadzą zapis pogody dzięki małej stacji na dachu budynku przyrodniczego. Sprzęt jest skromny. Deszczomierz zbiera wodę w wąskiej rurce, a termometr znajduje się w wentylowanej białej klatce, która chroni go przed bezpośrednim słońcem. Każdego ranka o ósmej dwoje ochotników wchodzi po schodach, żeby odczytać oba przyrządy i wpisać pomiary do wspólnego zeszytu.
Na początku odczyty nie wydawały się niczym szczególnym. Po ciepłych dniach przychodziły chłodniejsze, a burze nadciągały prawie bez ostrzeżenia. Z czasem jednak uczniowie zauważyli coś dziwnego. Ich sumy opadów były stale niższe niż dane publikowane przez lotnisko po drugiej stronie doliny, nawet po burzach, które jednakowo zmoczyły oba miejsca.
Nauczycielka zachęciła ich, żeby zbadali sprawę, zamiast zakładać, że lotnisko się myli. Uczniowie obejrzeli deszczomierz i odkryli, że pobliski wylot wentylacji dmucha nad wlotem rurki. W wietrzne dni część padającego deszczu była spychana na bok, zanim mogła zostać zebrana. Przy pojedynczej burzy różnica była niewielka, ale przez kolejne miesiące się sumowała.
Klasa przeniosła deszczomierz w przeciwległy róg dachu, z dala od wylotu wentylacji, i przez kilka tygodni porównywała oba miejsca. Nowe położenie dawało wyniki znacznie bliższe danym z lotniska. W swoim raporcie uczniowie wyjaśnili, że przyrząd jest tylko tak wiarygodny jak miejsce, w którym go zainstalowano. Dopisali też uwagę do starych zapisów, aby każdy, kto przeczyta je później, zrozumiał, dlaczego pierwsze sumy były za niskie.
