Al drie jaar houden leerlingen van een school op een heuvel het weer bij met een klein station op het dak van het natuurkundegebouw. De uitrusting is eenvoudig. Een regenmeter vangt water op in een smalle buis, en een thermometer staat in een geventileerd wit hokje dat hem beschermt tegen direct zonlicht. Elke ochtend om acht uur lopen twee vrijwilligers de trap op om beide instrumenten af te lezen en de metingen in een gedeeld schrift te noteren.
In het begin leken de metingen niet bijzonder. Warme dagen volgden op koele, en buien kwamen bijna zonder waarschuwing. Na verloop van tijd merkten de leerlingen echter iets vreemds op. Hun regentotalen waren steeds lager dan de cijfers die het vliegveld aan de andere kant van de vallei publiceerde, zelfs na buien die beide plekken even nat hadden gemaakt.
Hun docent moedigde hen aan om het uit te zoeken in plaats van aan te nemen dat het vliegveld zich vergiste. De leerlingen onderzochten de regenmeter en ontdekten dat een ventilatieopening vlakbij over de opening van de buis blies. Op winderige dagen werd een deel van de vallende regen opzij geduwd voordat die kon worden opgevangen. Het verschil was klein bij één bui, maar het liep over maanden op.
De klas verplaatste de regenmeter naar de tegenoverliggende hoek van het dak, uit de buurt van de ventilatieopening, en vergeleek de twee plekken een aantal weken lang. De nieuwe plek kwam veel beter overeen met het vliegveld. In hun verslag legden de leerlingen uit dat een meetinstrument maar zo betrouwbaar is als de plek waar het staat. Ook voegden ze een notitie toe aan de oude gegevens, zodat iedereen die ze later las zou begrijpen waarom de eerste totalen te laag waren.
