Running Record Rekenmachine

Een Running Record is een hulpmiddel om de leesprestaties van een leerling te beoordelen door systematisch hun mondelinge leesgedrag te documenteren, inclusief nauwkeurigheid, fouten en zelfcorrecties.

Een leerling die snel maar onnauwkeurig leest, begrijpt het niet; de combinatie van snelheid en precisie geeft een waarheidsgetrouwer beeld van de leesvaardigheid.

Voor beginnende lezers (groep 3-4), is elke 2-3 weken gebruikelijk. Daarna, eenmaal per rapportperiode of wanneer de voortgang stagneert.

Accentgerelateerde uitspraken die de betekenis niet veranderen, worden niet meegeteld. Focus op 'miscues' die de semantiek of syntaxis wijzigen.

Tel alle woorden in de tekst, inclusief eigennamen en woorden met een koppelteken. Elk woord dat in een woordenboek zou staan, telt als één woord.

Leesfouten omvatten vervangingen (een ander woord zeggen), weglatingen (woorden overslaan), invoegingen (woorden toevoegen die niet in de tekst staan), en woorden die de leerling na 3-5 seconden niet kan decoderen.

Een zelfcorrectie vindt plaats wanneer een leerling een fout maakt maar deze vervolgens zonder aanwijzing corrigeert. Zelfcorrecties tonen monitoring aan en worden niet als fouten geteld.

Ja—zorg er wel voor dat het aantal woorden exact is, de tekst genivelleerd is, en het lettertype op het scherm leeftijdsgeschikt is.

De richtlijnen van het Nieuw-Zeelandse ministerie van Onderwijs (2000), geciteerd door Blaiklock (2004), zien een ratio van één zelfcorrectie op vijf fouten of minder (1:5 of beter) als teken dat het kind controleert of wat het leest klopt. Een ratio van 1:6 tot 1:8 wijst erop dat het dat niet doet. Het idee gaat terug op Clays studie uit 1969 met kinderen in hun eerste schooljaar: het beste kwart van de lezers verbeterde zelf 1 op de 3 fouten, het zwakste kwart maar 1 op de 20. Blaiklock beschrijft ook latere heranalyses die dat verschil koppelen aan de moeilijkheid van de tekst. Lees de ratio daarom samen met de nauwkeurigheid en niet los daarvan.

Bronnen: Blaiklock (2004), Clay (1969)

Trek de fouten af van het aantal lopende woorden, deel door het aantal lopende woorden en vermenigvuldig met 100. Een kind dat 6 fouten maakt in een tekst van 200 woorden scoort (200 − 6) ÷ 200 × 100 = 97%. Titels en bijschriften horen niet bij de lopende woorden, en zelfcorrecties en herhalingen zijn geen fouten. Blaiklock (2004) merkt op dat deze directe deling hetzelfde oplevert als eerst een foutenratio berekenen en die opzoeken in een omrekentabel.

Bronnen: Scholastic Canada, How to Take Running Records, Blaiklock (2004)

Niet met deze rekenmachine, want die zet scores niet om naar niveaus van een toetspakket. Werkt u met een uitgegeven pakket, gebruik dan de criteria uit de handleiding van dat pakket om het kind in te delen. De niveaus hier volgen Clay (2000) zoals samengevat door Blaiklock (2004): een tekst die met 95 tot 100% nauwkeurigheid wordt gelezen is makkelijk voor dat kind, en 90 tot 94% komt overeen met het instructieniveau. Clay beschouwt een tekst die met 80 tot 89% wordt gelezen als moeilijk.

Bron: Blaiklock (2004)

Hasbrouck en Tindal (2017) verzamelden normen voor leesvloeiendheid van Amerikaanse leerlingen in leerjaar 1 tot en met 6, met scores op vijf percentielen voor drie momenten in het schooljaar. In de winter van leerjaar 2 ligt het 50e percentiel bijvoorbeeld op 84 WCPM, en de middelste helft van de lezers zit tussen 59 en 109 WCPM. Kies naast de resultaten een leerjaar en een moment om een meting te plaatsen. De normen komen uit metingen van één minuut hardop lezen van ongeoefende Engelse teksten. Voor lezen in het Nederlands, of voor een boek dat het kind al kent, zijn ze dus alleen een ruwe richtlijn.

Bron: Hasbrouck & Tindal (2017)